ข้าวมันไก่

posted on 22 Oct 2008 23:55 by fineiz

นี่เป็นบทความของรุ่นพี่คนหนึ่งค่ะ ที่อ่านแล้ว ความรู้สึกมันนิ่งไปพักนึง

ความรู้สึกอันแรกเลยคือ พี่พีลคิดได้ยังไง  อีกความรู้สึกนึงคือ แล้วเราเป็นคนพิเศษสำหรับ "เค้า" รึป่าว?

 
"มีอยู่วันนึง ได้ไปนั่งกินข้าวมันไก่แถวมหาลัย
ป้ายเขาเขียนไว้ว่า

ธรรมดา   20.-    พิเศษ   25.-
 
ด้วยความที่หิวมาก ก็เลยสั่งแม่ค้าว่าเอา พิเศษ
ปรากฎว่าภายในจาน

มีเนื้อไก่อยู่ไม่เกินเจ็ดชิ้น กับเลือดไก่ก้อนเล็ก ๆ
ไม่เกินห้าหกคำเราก็กินหมด...
สุดท้าย  ก็เลยจำเป็นต้องหาขนมกินเพิ่ม..
 

วันต่อมา...

เราได้มีโอกาสไปเที่ยวอีกระหว่างที่เดินทางอยู่นั้น

เหลือบไปเห็นข้าวมันไก่อยู่ร้านนึงเขียนว่า

ธรรมดา   20.-     พิเศษ   25.-
 
เหมือนกันเลย...เลยลองเข้าไปกินดู
ในใจคิดไว้แล้วว่ายังไงก้อต้องหาขนมทานเพิ่มอยู่ดี...
เลยสั่งธรรมดา....  ปรากฏว่ามันเยอะมากจนกินไม่หมด

 

......

มันก็ไม่ต่างอะไรกับคน...

เราไม่สามารถบอกได้หรอกว่า

ใครคือคนธรรมดา ใครคือคนพิเศษ...

 

บางทีในความธรรมดา

อาจจะซ่อนความพิเศษเอาไว้อย่างที่เราไม่คาดคิดก็ป็นได้

 

เพราะก่อนที่เขาจะพิเศษสำหรับเรานั้น

เขาก็ย่อมที่จะเป็นคนธรรมดาสำหรับเรามาก่อนอยู่แล้ว"

 
ทำไม?   เราต้องคิดอยู่ตลอด ว่าเราเป็นคนพิเศษสำหรับใครรึป่าว ?

ทำไม?   เราต้องรอเป็นคนพิเศษ สำหรับคนอื่น

ทำไม?   เราต้องเสียใจ หากเราไม่ได้เป็นคนพิเศษ สำหรับ "เค้า"  เค้าคนนั้นที่เราอยากเป็นคนพิเศษ

เราไม่มีทางรู้หรอกนะ ว่าเราเป็นคนพิเศษสำหรับใครรึป่าว  เหมือนกับที่เค้าก็ไม่รู้ว่าเค้าเป็นคนพิเศษสำหรับเรา ...

 

ต้องขอบคุณบทความดีดีจากพี่พีล ด้วยนะคะ คิดถึงพี่พีล ได้อีกเรื่อยๆ ^_____^  

 

Photobucket

Comment

Comment:

Tweet